Donderdag 29 november: twee kinderen hebben onze tenten gevonden!

Zoals ik gisteren al verklapte, hebben Sinterklaas en zijn horde zwartepieten hun grote rode tenten opgeslagen in de bossen tussen Enkhuizen en Bovenkarspel. Daar zijn we met zijn allen druk bezig met verlanglijstjes turven, het Grote Boek bijwerken, snoepgoed sorteren en cadeautjes inpakken. Het leven van een goedheiligman en zijn helpers is een drukte van belang.Onze tenten zijn dan wel knalrood, maar staan goed verstopt tussen de struiken en de bomen. En toch gebeurt het elk jaar dat er een paar kinderen, die toevallig aan het wandelen zijn in de bossen tussen Enkhuizen en Bovenkarspel, de tenten zien staan. Soms komt dat doordat ze Amerigo, mijn trouwe schimmel, hebben horen hinniken of de zwartepieten kabaal hebben horen maken. Zelfs dan is het nog een hele klus om te vinden waar we zijn, maar heel af en toe lukt het.Wanneer kinderen ons kampement komen opstappen, krijgen ze altijd meteen warme chocolademelk, taaitaai en snoep aangeboden. Daarna krijgen ze een hand van Sinterklaas en mogen ze alles bekijken – op voorwaarde dat ze geen ingepakte cadeautjes uitpakken en niet meer pepernoten opeten dan hun buikjes aankunnen! En natuurlijk krijgen ze allemaal een presentje. Ik vertel dit allemaal omdat vandaag twee kinderen tegelijk op bezoek kwamen: Ramon en Anja uit Grootebroek. Ze waren aan het logeren bij hun tante Karin in Lutjebroek en hadden het tentenkamp bij toeval gevonden, toen ze in het bos aan het spelen waren. Nadat we ze verwend hadden met snoepgoed en cadeaus, heb ik een van de zwartepieten meteen laten opbellen naar tante Karin in Lutjebroek, om te melden dat haar neefje en nichtje bij ons waren. Meteen heb ik laten regelen dat de twee kinderen hier vannacht mogen blijven slapen in het pietenverblijf. Ik heb ze wel gewaarschuwd dat de pieten die dagdienst hebben – en dus ’s nachts niet mee de daken op hoeven – er van houden om behoorlijk lang te ‘keten’. Zo noemen jullie dat toch? Nou ja, morgenochtend, als we Ramon en Anja terugbrengen naar tante Karin in Lutjebroek, zullen ze daarom wel erg moe zijn. Maar dat zullen ze er wel voor over hebben, denk ik.

Woensdag 28 november: heel veel konijntjes!

Het werkpaleis in het gebouw van de stichting Sint – Nicolaas en pieten in Grootebroek is de plek waar de Sint dit jaar feestjes en ontvangsten houdt. Maar de meeste andere dagen logeren Sinterklaas en de zwartepieten in grote roden tenten in de bossen tussen Enkhuizen en Bovenkarspel. Daar zitten ook veel konijntjes, die tevoorschijn komen als het ’s avonds donker is. En gisteravond hebben twee jonge zwartepieten, die voor het eerst meegekomen zijn naar Nederland, de konijntjes gevoerd. Ze maakten een paar zakken taaitaaipoppen open en voerden stukjes taaitaai aan de konijnen die in de buurt durfden te komen. Toen we vanochtend vroeg terugkwamen van onze lange reis over de daken, zaten er een heleboel konijnen te wachten op nog meer van zulke lekkernijen. De zwartepieten wilden al meteen een nieuwe zak taaitaai open trekken. Maar dat leek me toch niet zo’n goed idee. Snoepgoed is voor de kinderen. En vast niet zo goed voor de buiken van konijnen. Daarom heb ik de pieten wat groente en wortels laten halen en aan de konijnen laten voeren. Geven jullie je eigen huisdieren ook wat extra’s tijdens het Sint-Nicolaasfeest? Wel even opletten dat poezen en honden niet hetzelfde eten als konijnen en cavia’s. En vooral geen levende cavia’s en muizen aan je slang voeren, want dat vindt de Sint zielig. De rest van de ochtend hebben de zwartepieten overal verlanglijstjes opgehaald. Vanmiddag zijn groepjes kooppieten cadeautjes gaan inkopen die ik niet vanuit Spanje heb meegenomen. Wisten jullie dat wij ook altijd cadeautjes kopen in winkels van de stad of het dorp waar de kinderen zelf wonen? Dat doen we expres, want dan kun je zo’n cadeautje nog ruilen als je het echt niet mooi vindt. Hoewel ik me dat eigenlijk niet kan voorstellen. Want wie heeft er nu een betere smaak dan Sinterklaas?

Donderdag 29 november: twee kinderen hebben onze tenten gevonden!
Zoals ik gisteren al verklapte, hebben Sinterklaas en zijn horde zwartepieten hun grote rode tenten opgeslagen in de bossen tussen Enkhuizen en Bovenkarspel. Daar zijn we met zijn allen druk bezig met verlanglijstjes turven, het Grote Boek bijwerken, snoepgoed sorteren en cadeautjes inpakken. Het leven van een goedheiligman en zijn helpers is een drukte van belang.Onze tenten zijn dan wel knalrood, maar staan goed verstopt tussen de struiken en de bomen. En toch gebeurt het elk jaar dat er een paar kinderen, die toevallig aan het wandelen zijn in de bossen tussen Enkhuizen en Bovenkarspel, de tenten zien staan. Soms komt dat doordat ze Amerigo, mijn trouwe schimmel, hebben horen hinniken of de zwartepieten kabaal hebben horen maken. Zelfs dan is het nog een hele klus om te vinden waar we zijn, maar heel af en toe lukt het.Wanneer kinderen ons kampement komen opstappen, krijgen ze altijd meteen warme chocolademelk, taaitaai en snoep aangeboden. Daarna krijgen ze een hand van Sinterklaas en mogen ze alles bekijken – op voorwaarde dat ze geen ingepakte cadeautjes uitpakken en niet meer pepernoten opeten dan hun buikjes aankunnen! En natuurlijk krijgen ze allemaal een presentje. Ik vertel dit allemaal omdat vandaag twee kinderen tegelijk op bezoek kwamen: Ramon en Anja uit Grootebroek. Ze waren aan het logeren bij hun tante Karin in Lutjebroek en hadden het tentenkamp bij toeval gevonden, toen ze in het bos aan het spelen waren. Nadat we ze verwend hadden met snoepgoed en cadeaus, heb ik een van de zwartepieten meteen laten opbellen naar tante Karin in Lutjebroek, om te melden dat haar neefje en nichtje bij ons waren. Meteen heb ik laten regelen dat de twee kinderen hier vannacht mogen blijven slapen in het pietenverblijf. Ik heb ze wel gewaarschuwd dat de pieten die dagdienst hebben – en dus ’s nachts niet mee de daken op hoeven – er van houden om behoorlijk lang te ‘keten’. Zo noemen jullie dat toch? Nou ja, morgenochtend, als we Ramon en Anja terugbrengen naar tante Karin in Lutjebroek, zullen ze daarom wel erg moe zijn. Maar dat zullen ze er wel voor over hebben, denk ik.

Dinsdag 27 november: atletische pieten!

Terwijl ik mijn zwartepieten hier heen en weer zie rennen, bedenk ik dat die jongens het niet slecht zouden doen op internationale wedstrijden. Maar ja, door hun drukke banen bij mij hebben ze helemaal geen tijd voor atletiek.Toch zijn ze bijzonder atletisch! Ze hollen met een zak vol snoep en cadeautjes op hun rug bijna net zo hard als zonder bagage. Al lijkt het wel alsof ze zich veel zekerder voelen met wat ik maar ‘volledige bepakking’ zal noemen. Ook zien ze er niet tegenop om zwaar beladen over spekgladde dakranden en beijzelde dakgoten te sprinten. Nee, die jongens zijn niet mis! Ze houden Amerigo en mij makkelijk bij.Heb jij trouwens wel eens geprobeerd om met een juten zak vol pakjes tegen een regenpijp op te klimmen? Of langs een schoorsteen omhoog te klauteren en dan via de binnenkant naar beneden? Dat is echt een eitje voor mijn zwartepieten! Zoiets doet niemand ze na.Daar denk ik wel eens aan als ik jullie Sinterklaasliedjes hoor zingen. Of als jullie zulke prachtige brieven en tekeningen voor me maken. Want natuurlijk ben ik de enige echte Sint, dat zal ik nooit ontkennen. Maar zonder mijn zwartepieten zou ik het allemaal nooit redden. Laat ze dat maar niet horen. Anders worden ze nog verwaand!

Maandag 26 november: Sint is een beetje boos!

Het gebeurt de Sint zelden, maar vandaag heb ik een slecht humeur. Dat komt doordat ik in diverse steden winkels heb gezien met kerstetalages. Dat is toch werkelijk niet te geloven! Het Sinterklaasfeest is nog niet eens achter de rug en die vermaledijde kerstman steekt zijn hoofd al om de hoek. Zoals het een goedheiligman betaamt, heeft de Sint aan niemand aan hekel. Maar voor dat rare mannetje maak ik een uitzondering. Moet je hem zien met die rendieren, dat puntmutsje, dat te krap gewassen jasje, die rode neus en zijn country & westernlaarsjes!Vergelijk dat eens met de ferme, rijzige gestalte van Sinterklaas, al zeg ik het zelf. Dat kerstventje heeft bovendien helemaal geen tekst: het is niets dan ‘Joho! Joho! Joho!’ en een beetje rammelen met zo’n bel. Dat de mensen daar intrappen!Laten we afspreken dat de kerstman de ruimte krijgt na 6 december, als de Sint het land weer uit is. Dan zitten we elkaar niet in de weg en blijven we van elkaar feest af. Oké? Of laten we die kerstman alles inpikken?Bah, wat krijg ik een hekel aan mezelf als ik een slecht humeur heb! Laat ik maar snel wat pepernoten en snoepgoed eten, dan komt alles weer goed!

Zondag 25 november: chocoladeletters kopen!

Zoals ik al verteld had, was er op de reis naar Nederland een ramp gebeurd op de stoomboot. Tijdens een storm was een hele stapel chocoladeletters omgevallen. De zwartepieten hebben nog geprobeerd de vallende doosjes tegen te houden, maar ze konden niet verhinderen dat honderden chocoladeletters hard op de grond terechtkwamen. En braken.In de dagen daarna hebben de zwartepieten hun uiterste best gedaan om de brokstukken bij elkaar te zoeken en weer in de doosjes te doen waar ze hoorden. Maar ja, er zouden nu toch kinderen zijn die in deze Sinterklaasperiode een gebroken chocoladeletter in hun schoen gaan krijgen. Dat is niet anders.Of misschien toch wel. Gisteren vertelde ik het verhaal van de gebroken chocoladeletters tijdens het bezoek in een winkelcentrum aan de kinderen die daar naar toe gekomen waren En toen kwamen er een heleboel kinderen naar me toe om te vertellen dat ze in winkels bij hen in de buurt nog hele chocoladeletters hadden zien liggen. Die kon de Sint toch ook kopen? Daar hadden ze gelijk in. Vanochtend is Sinterklaas daarom in Grootebroek samen met elf pieten naar de winkels gegaan om alle chocoladeletters te kopen die we konden vinden. Maar dat zul je net zien: toen we vlakbij mijn paleis waren aangekomen, moesten we over een brug die door de regen een beetje glad was geworden. En omdat de zwartepieten haast hadden, keken ze niet goed uit. Dus gingen ze met chocoladeletters en al tegen de grond. Wéér de helft kapot. De Sint wordt er moedeloos van. Maar we hebben nu in ieder geval toch wat van die kapotte letters kunnen vervangen.Vanmiddag hadden we daar trouwens weinig tijd voor. We moesten namelijk met zijn allen de geweldige stapel post beantwoorden die de kinderen gisteren hadden ingeleverd bij het winkelcentrum. Dat was een enorme klus. Gelukkig hadden bijna alle kinderen eraan gedacht om hun adres op hun brief te schrijven.

En zo ziet Sint eruit

Zaterdag 24 november: heel veel bezoek in mijn Werkpaleis!

Wat een heerlijke dag! In het speciale paleis van de Sint, dat dit jaar is opgetrokken in Grootebroek, vandaag gesprekken met de journalist van de krant. Een bezoek gebracht aan een winkelcentrum waar vele kinderen, maar ook hun ouders, kwamen in grote getale bij mij op bezoek er waren sommige kinderen die wilden weten of ze de Sint mochten helpen als zwartepiet. Ik heb beloofd daar voor volgend jaar over na te denken. Want je moet niet vergeten dat er altijd al 500 zwartepieten meekomen met de stoomboot! En die willen natuurlijk ook graag meehelpen!De kinderen vroegen me van alles. De meest gehoorde vraag was hoe oud ik nu eigenlijk ben. Maar zoals altijd moest ik daar het antwoord op schuldig blijven: ik ben in de loop der eeuwen de tel kwijtgeraakt. Andere kinderen wilden weten hoe het toch kan dat Sinterklaas op één middag tegelijkertijd in Amsterdam, Zaltbommel en Groningen kan zijn. Maar ja, dat is het mysterie van de Sint! Ik heb genoten.